Ken je dat? Je wordt ‘s ochtends wakker en weet al dat deze dag het niet gaat worden. Zo’n dag had ik gisteren.

Na een lange nacht met de meest vreemde en enge dromen werd ik wakker en ging naar beneden om eerst maar eens te ontbijten. Eigenlijk zouden we die dag even ergens naartoe gaan om even te winkelen maar we hadden er allebei weinig zin in. Na het ontbijt besloot ik eerst even achter de computer te kruipen. Ik liep met een glas water in mijn hand de kamer in, maar zag daarbij de koffer met daarin de naaimachine over het oog.

*knal* *gil* *vloek* *tier*

Op de één of andere manier is het mij gelukt om te gaan zitten en het glas water op de grond naast me te zetten. Na enig gevloek, ik hield het nog vrij netjes schijnt het, keek ik toch maar eens naar mijn teen en wat zag ik? Hij wees eigenwijs de hele andere kant op. Had ik weer.

even later:

Met de assistente van dokter v/d B goedemorgen wat kan ik voor u doen?

Ja goedemorgen met H ik heb zojuist mijn voet gestoten en nu staat mijn teen de verkeerde kant op en heb ontzettend veel pijn.

Ja daar zal de dokter toch even naar moeten kijken, kun je om 11 uur komen?

Dus even later zit ik bij de huisarts, na een tijdje wachten, zuchten, zitten, en nog maar eens zuchten ben ik aan de beurt. ik strompel de behandelkamer in. En even later lig ik met de tranen over mijn wangen op de behandeltafel. Ze probeert hem weer in de kom te krijgen, wat na behoorlijk trekken bijzonder pijnlijk nog steeds niet lukt. En dus besluit ze me naar het ziekenhuis te sturen, ook omdat ze vermoed dat het weleens gebroken zou kunnen zijn.

We besluiten even naar huis te gaan om snel even iets te eten, want opeen eerste hulp duurd het soms lang begrijpelijk. Als ik thuis op de bank zit gaat mijn telefoon, hij ligt in mijn tas en ik besluit dat ik hem zelf wel even zal pakken. Ik sta op pak mijn tas draai weer terug en stoot mijn teen tegen de tafel! Mijn moeder die boven is hoort een enorme gil. Ik moet snel gaan zitten en kijk naar mijn teen die ineens een stuk rechter staat.

Even later in het ziekenhuis worden we eerste geholpen door een verpleegkundige, ik vertel het hele verhaal en samen besluiten we dat ik vandaag beter in bed had kunnen blijven! Ze stuurt ons naar de röntgen voor foto’s en zegt dat we in ieder geval wel moeten rekenen op langer dan een uur wachttijd.

Bij de röntgen bevind ik me al snel in de vreemdste houdingen op de tafel. Verbeeld ik het me nu dat de fotomevrouw na het maken van de foto’s ineens een stuk behulpzamer is? Even later ben ik dit alweer vergeten en zitten we in de wachtkamer. Ik met de JAN en mijn moeder met de Viva, we verwachten hier nog wel een tijdje te zitten maar na 10 minuutjes klinkt er een vriendelijke mannenstem die mijn naam noemt. Bij de stem blijkt een leuke knappe dokter te horen, die mij even later in sneltreinvaart door de gangen van de eerste hulp rijdt. Eenmaal in het zaaltje waar 2 behandeltafels van elkaar worden gescheiden door een gordijn parkeert hij me, gaat tegenover me zitten en vraagt:

Knappe dokter: Vertel wat heb je gedaan?

Ik vertel het hele verhaal met de nodige humor natuurlijk.

Hij moet er erg om lachen en zegt dat ik hem er die 2de keer weer goed ingestoten heb, of ik toen niet flauw viel omdat dit altijd erg pijnlijk is, en dat ie toch echt gebroken is.

Ik: OW? echt?! alsof zo’n dokter daar een grapje over gaat maken En nu? wat gaan jullie daar aan doen?

Knappe dokter: Tja dat wordt gips.

Ik val bijna uit mijn stoel van verbazing en roep nog maar eens: Echt?!

Knappe dokter: Ja dat denk ik wel, maar ik ga het nog even overleggen want misschien kunnen we het anders doen, en dan kom ik zo terug.

Voordat hij wegloopt vraag ik nog: Maar dan heb je toch wel een beetje een leuk kleurtje voor me hè! Ja dat  is wel te regelen.

Even later komt er een gezellige verpleegster binnenlopen samen met de knappe dokter. Gips blijkt toch  niet mogelijk, dus krijg ik een dakpanpleister. Verder moet ik met mijn voet omhoog om de zwelling en dus de pijn af te laten nemen en moet ik over 10 dagen terug komen voor nieuwe foto’s.

‘s Avonds zit ik met een kopje thee achter de buis met mijn voetje op een poef met kussens. Ohoh wat een dag.

Ken je dat? Je wordt ‘s ochtends wakker en weet al dat deze dag het niet gaat worden. Zo’n dag had ik gisteren.

Na een lange nacht met de meest vreemde en enge dromen werd ik wakker en ging naar beneden om eerst maar eens te ontbijten. Eigenlijk zouden we die dag even ergens naartoe gaan om even te winkelen maar we hadden er allebei weinig zin in. Na het ontbijt besloot ik eerst even achter de computer te kruipen. Ik liep met een glas water in mijn hand de kamer in, maar zag daarbij de koffer met daarin de naaimachine over het oog.

*knal* *gil* *vloek* *tier*

Op de één of andere manier is het mij gelukt om te gaan zitten en het glas water op de grond naast me te zetten. Na enig gevloek, ik hield het nog vrij netjes schijnt het, keek ik toch maar eens naar mijn teen en wat zag ik? Hij wees eigenwijs de hele andere kant op. Had ik weer.

even later:

Met de assistente van dokter v/d B goedemorgen wat kan ik voor u doen?

Ja goedemorgen met H ik heb zojuist mijn voet gestoten en nu staat mijn teen de verkeerde kant op en heb ontzettend veel pijn.

Ja daar zal de dokter toch even naar moeten kijken, kun je om 11 uur komen?

Dus even later zit ik bij de huisarts, na een tijdje wachten, zuchten, zitten, en nog maar eens zuchten ben ik aan de beurt. ik strompel de behandelkamer in. En even later lig ik met de tranen over mijn wangen op de behandeltafel. Ze probeert hem weer in de kom te krijgen, wat na behoorlijk trekken bijzonder pijnlijk nog steeds niet lukt. En dus besluit ze me naar het ziekenhuis te sturen, ook omdat ze vermoed dat het weleens gebroken zou kunnen zijn.

We besluiten even naar huis te gaan om snel even iets te eten, want opeen eerste hulp duurd het soms lang begrijpelijk. Als ik thuis op de bank zit gaat mijn telefoon, hij ligt in mijn tas en ik besluit dat ik hem zelf wel even zal pakken. Ik sta op pak mijn tas draai weer terug en stoot mijn teen tegen de tafel! Mijn moeder die boven is hoort een enorme gil. Ik moet snel gaan zitten en kijk naar mijn teen die ineens een stuk rechter staat.

Even later in het ziekenhuis worden we eerste geholpen door een verpleegkundige, ik vertel het hele verhaal en samen besluiten we dat ik vandaag beter in bed had kunnen blijven! Ze stuurt ons naar de röntgen voor foto’s en zegt dat we in ieder geval wel moeten rekenen op langer dan een uur wachttijd.

Bij de röntgen bevind ik me al snel in de vreemdste houdingen op de tafel. Verbeeld ik het me nu dat de fotomevrouw na het maken van de foto’s ineens een stuk behulpzamer is? Even later ben ik dit alweer vergeten en zitten we in de wachtkamer. Ik met de JAN en mijn moeder met de Viva, we verwachten hier nog wel een tijdje te zitten maar na 10 minuutjes klinkt er een vriendelijke mannenstem die mijn naam noemt. Bij de stem blijkt een leuke knappe dokter te horen, die mij even later in sneltreinvaart door de gangen van de eerste hulp rijdt. Eenmaal in het zaaltje waar 2 behandeltafels van elkaar worden gescheiden door een gordijn parkeert hij me, gaat tegenover me zitten en vraagt:

Knappe dokter: Vertel wat heb je gedaan?

Ik vertel het hele verhaal met de nodige humor natuurlijk.

Hij moet er erg om lachen en zegt dat ik hem er die 2de keer weer goed ingestoten heb, of ik toen niet flauw viel omdat dit altijd erg pijnlijk is, en dat ie toch echt gebroken is.

Ik: OW? echt?! alsof zo’n dokter daar een grapje over gaat maken En nu? wat gaan jullie daar aan doen?

Knappe dokter: Tja dat wordt gips.

Ik val bijna uit mijn stoel van verbazing en roep nog maar eens: Echt?!

Knappe dokter: Ja dat denk ik wel, maar ik ga het nog even overleggen want misschien kunnen we het anders doen, en dan kom ik zo terug.

Voordat hij wegloopt vraag ik nog: Maar dan heb je toch wel een beetje een leuk kleurtje voor me hè! Ja dat  is wel te regelen.

Even later komt er een gezellige verpleegster binnenlopen samen met de knappe dokter. Gips blijkt toch  niet mogelijk, dus krijg ik een dakpanpleister. Verder moet ik met mijn voet omhoog om de zwelling en dus de pijn af te laten nemen en moet ik over 10 dagen terug komen voor nieuwe foto’s.

‘s Avonds zit ik met een kopje thee achter de buis met mijn voetje op een poef met kussens. Ohoh wat een dag.

We zitten in de auto, met de radio aan. Uit de boxen klinkt de stem van de meneer die ons ieder half uur van het laatste nieuws voorziet. Er is een agente doodgeschoten nadat ze iemand had aangesproken op zijn rijgedrag, ik krijg er kippenvel van. Even later klinken de filemeldingen door de auto, 10 kliometer file tussen Nijkerk er Amersfoort bij knooppunt Hoevelaken, begint al goed.

Ruim anderhalf uur later rijden we de parkeerplaats op, er rijdt een man voor ons met een cowboyhoed op, in een ontzettend grote auto. Helemaal vooraan is nog een klein plekje vrij, de vraag is of het gaat passen. Toch maar proberen besluiten we. Ondertussen zien we in onze ooghoek de cowboy aan komen lopen, hij stopt bij ons en begint druk aanwijzingen te geven. Niet wetende dat vriendin naast mij hier alleen maar zenuwachtig van wordt. Maar ach, goed bedoeld.

We stappen uit en het regent, we besluiten onszelf daarom eerst maar te trakteren op een lekker kopje thee bij een leuke strandtent. We nemen plaats op een lekkere loungebank met veel kussens en besluiten na 2 kopjes thee, als we zien dat het ondertussen harder regent om hier ook maar meteen te lunchen. Even later zitten wij dus heerlijk aan een broodje gemarineerde kip met, knoflook, sla en spaanse peper.

Het blijft maar regenen en we besluiten toch maar richting Scheveningen te gaan. We lopen het strand op,  het regent nog steeds maar doordat we de wind in onze rug hebben merken we er weinig van. We trekken onze schoenen en sokken uit, stropen onze broekspijpen op en genieten zo van het koele water en het zand tussen onze tenen.

Als we even later voldaan maar koud en nat op een terrasje aan de thee en warme chocolademelk zitten,  besluiten we toch maar even te verplaatsen naar een tafeltje binnen bij het vuur. We zitten er net even als we buiten de lucht op zien klaren en zien dat de zon steeds meer tevoorschijn komt. We lopen de zon in met onze verregende haren richting de Etos voor haarlak, want natuurlijk zijn we die net vandaag vergeten!

Zo zitten we ‘s avonds lekker aan een tafeltje bij crazy piano’s, met goed uitzicht op de 2 rode piano’s met daarachter 2 mannen met een zeer prettige stem. We genieten van het heerlijke eten, de goede sfeer en het mensen kijken. 

Zo kwamen we ‘s avonds laat moe maar voldaan thuis, met als voornemen, dit doen we snel weer eens!   

We zitten in de auto, met de radio aan. Uit de boxen klinkt de stem van de meneer die ons ieder half uur van het laatste nieuws voorziet. Er is een agente doodgeschoten nadat ze iemand had aangesproken op zijn rijgedrag, ik krijg er kippenvel van. Even later klinken de filemeldingen door de auto, 10 kliometer file tussen Nijkerk er Amersfoort bij knooppunt Hoevelaken, begint al goed.

Ruim anderhalf uur later rijden we de parkeerplaats op, er rijdt een man voor ons met een cowboyhoed op, in een ontzettend grote auto. Helemaal vooraan is nog een klein plekje vrij, de vraag is of het gaat passen. Toch maar proberen besluiten we. Ondertussen zien we in onze ooghoek de cowboy aan komen lopen, hij stopt bij ons en begint druk aanwijzingen te geven. Niet wetende dat vriendin naast mij hier alleen maar zenuwachtig van wordt. Maar ach, goed bedoeld.

We stappen uit en het regent, we besluiten onszelf daarom eerst maar te trakteren op een lekker kopje thee bij een leuke strandtent. We nemen plaats op een lekkere loungebank met veel kussens en besluiten na 2 kopjes thee, als we zien dat het ondertussen harder regent om hier ook maar meteen te lunchen. Even later zitten wij dus heerlijk aan een broodje gemarineerde kip met, knoflook, sla en spaanse peper.

Het blijft maar regenen en we besluiten toch maar richting Scheveningen te gaan. We lopen het strand op,  het regent nog steeds maar doordat we de wind in onze rug hebben merken we er weinig van. We trekken onze schoenen en sokken uit, stropen onze broekspijpen op en genieten zo van het koele water en het zand tussen onze tenen.

Als we even later voldaan maar koud en nat op een terrasje aan de thee en warme chocolademelk zitten,  besluiten we toch maar even te verplaatsen naar een tafeltje binnen bij het vuur. We zitten er net even als we buiten de lucht op zien klaren en zien dat de zon steeds meer tevoorschijn komt. We lopen de zon in met onze verregende haren richting de Etos voor haarlak, want natuurlijk zijn we die net vandaag vergeten!

Zo zitten we ‘s avonds lekker aan een tafeltje bij crazy piano’s, met goed uitzicht op de 2 rode piano’s met daarachter 2 mannen met een zeer prettige stem. We genieten van het heerlijke eten, de goede sfeer en het mensen kijken. 

Zo kwamen we ‘s avonds laat moe maar voldaan thuis, met als voornemen, dit doen we snel weer eens!   

Als ik alles mocht wensen dan:

• Zou ik willen ervaren hoe het is om gezond te zijn en alles te kunnen.
• Zou ik willen reizen over de hele wereld, langs alle mooie plekjes, de één nog mooier dan de ander.
• Zou ik weleens in een ontzettend mooie jurk naar een fantastisch feest willen. En als we dan toch bezig zijn wens ik ook maar meteen die mooie prins aan mijn zijde erbij.
• Zou ik wel in de huid van een musicalacteur willen kruipen, eens ervaren hoe het voelt om op zo’n podium te staan temidden van al die mensen die naar jou kijken terwijl jij je ding doet.
• Wensde ik een prachtig huisje vlakbij het strand, waar je de branding hoort als je in je bed ligt. Waar je de zeelucht ruikt als je je raam opent en waar je het zand tussen je tenen al bijna kunt voelen.

Dit zijn de eerste dingen die in mij opkomen, en bij jou?